Aizpea, Baztango herri txiki eta imajinarioa, Frantziako mugatik oso gertu. Uda bere gorenean dago. Bere bizilagunen artean, begi hutsez ezberdinagoak izango ez liratekeen bi gizon nabarmentzen dira. SABINO, 72 urte, alarguna eta hargintzako familiako negoziotik erretiratua, gizon lasaia da, sentibera, baratzea, denboraz egindako sukaldea eta belardien arteko paseoak maite dituena. PELLO, aldiz, berrogeita hamar fondoi urte, harri-jasotzaile erretiratua eta MARIBELen "senargaia presarik gabe", gehiegikeria hutsa da: barreak ozen jo behar du, platera gainezka, edalontzia ez da hustu behar eta tabernak, dezentziagatik, ez luke inoiz itxiera bota behar. Batek bizitza osoa aurreztu du diziplinaz; besteari jokoa eta apustua galtzen dizkiote. Batek harria mimoz moldatzen zuen; besteak giltzurrun-kolpez altxatzen zuen. Eta, hala ere, lagun minak dira. Hainbeste, non hamabost urte baino gehiago baitaramatzate Sabinoren familia-etxean bizitzen. Harrigarriro ondo funtzionatzen duen elkarbizitza, eztabaida txikien, ohitura partekatuen eta ia dena konpontzen duten topa egiteen artean eutsia. Harik eta egun batean Sabinori minbizia diagnostikatzen dioten arte.